Larchmont PC-487 - Histoire

Larchmont PC-487 - Histoire



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Larchmont
(PC-487 : dp. 280 ; 1. 173'8" ; né. 23' ; dr. 10'10", art. 20 k.
cpl. 65 ; une. 2 3", 2 20mm., 2 dcp., 2 act.; cl. PC-461)

Le PC-487 a été conçu par Consolidated Shipbuilding Corp., New York, N.Y., le 6 décembre 1941, lancé le 28 février 1942 ; parrainé par Mme Johu D. Bulkeley nnd commandé le 2 juin 1942, le lieutenant Walter G. Corneil aux commandes.

Atterrissage et entraînement dans les eaux de la Nouvelle-Angleterre Le PC-487 a quitté New York le 5 juillet et a navigué en convoi via Norfolk, Key West et le canal de Panama jusqu'à la côte ouest. En arrivant à San Diego le 10 août, elle a reçu la formation saine ASW, de là a navigué le 24 août pour le devoir dans la frontière maritime du nord-ouest.

Le PC-487 est arrivé à Seattle le 4 septembre. Au cours des 5 mois suivants, elle a effectué des missions d'escorte, de patrouille et d'ASW hors de Puget Sound; et le 27 février 1843 elle a quitté Seattle pour le devoir semblable le long de la péninsule d'Alaska et parmi les Aléoutiennes. Elle est arrivée à Kodiak le 4 mars et a navigué 2 jours plus tard via le Port néerlandais à Adak où elle est arrivée le 15 mars pour commencer la patrouille et le devoir d'escorte à l'installation aérienne auxiliaire navale.

Après la reprise de l'île d'Attu par les forces navales et terrestres américaines le 30 mai, l'amiral T. C. Kinkaid (commandant de la Force du Pacifique Nord) a mis en place un blocus de destroyers pour isoler les forces japonaises sur l'île de Riska. Bien que les navires de surface japonais commandés par le vice-amiral Kawase évacuent avec succès la garnison de l'île le 28 juillet, un plan visant à utiliser des sous-marins de transport bloquant les opérations de ravitaillement et d'évacuation s'avère désastreux.

Parmi ceux qui ont été perdus, il y avait I-. Après avoir effectué un trajet jusqu'à Kiska, il naviguait à la profondeur du périscope au nord des Aléoutiennes en route vers Kiska. Le matin du 10 juin, elle a rencontré un convoi américain de trois navires; et dans une "bataille anti-sous-marine classique" rappelant la bataille biblique entre David et Goliath, le sous-marin japonais a été victime d'un vaillant et agressif chasseur de sous-marins, le PC-487.

Après avoir quitté Adak le 8 juin pour escorter LST-451 et Ute (AT-76) jusqu'aux îles 8emichi à l'est d'Attu, le PC-487 s'est approché de sa destination, l'île de Shemya, tôt le 10 juin. Alors qu'il naviguait dans un épais brouillard, il a établi un contact sonar à 08h00 et s'est rendu au quartier général. Trois minutes plus tard, son radar a détecté un sous-marin partiellement en surface et à 0809, un belvédère a repéré deux périscopes à environ 250 mètres de la proue bâbord. Le PC fougueux a rapidement augmenté la vitesse de 2 à 6 à 18 nœuds et a attaqué.

Dur à bâbord, le PC-487 a tiré cinq grenades sous-marines qui ont fait exploser 18-9 à la surface. Achevant son tour, le sous-chasseur a percuté 1-9 2 à tribord "déchirant les deux périscopes, l'antenne et le coupe-filet" Explosant" la tourelle de commandement déjà endommagée du sous-marin avec des tirs de 3 pouces et 20 mm tout en tournant, 4 minutes plus tard, le PC scrappy une fois a de nouveau percuté le sous-marin "presque complètement à la surface". Fumant à 19,5 nœuds, il a heurté le I-9 juste en avant de la tourelle. Le navire "semblait coller et pivoter au-dessus du sous-marin et du 2elt comme s'il allait se briser en deux" ; mais la force de l'impact a renversé le I-boat condamné et le PC-87 a glissé librement sur son pont.

La collision a gravement endommagé la proue et la coque du sous-chasseur, mais il a poursuivi son attaque avec vigueur, à une distance de 100 mètres. Quatre projectiles de ses canons de 3 pouces ont touché le sous-marin à sa ligne de flottaison, et un cinquième a frappé sa tourelle de commandement. Le navire ennemi sinistré a coulé le premier par la poupe à 8 h 24 sans tirer un coup de feu et a plongé de toutes ses mains dans 2 200 brasses.

Avec les compartiments avant inondés et fortement poussés par la proue, le PC-487 s'est rendu à Massacre Bay, Attu, pour des réparations d'urgence. Le 13 juin, il a navigué en convoi pour Adak, où le Black lHawk (A`9) a effectué des réparations supplémentaires sur sa coque endommagée. Naviguant via Dutch Harbor le 29 juin, le sous-chasseur est fièrement retourné à Seattle le 9 juillet pour 2 mois de révision et de réparations importantes.

Pendant toute la guerre, seuls trois chasseurs de sous-marins ont réussi à tuer sans assistance les sous-marins ennemis. PC-487 a fait le seul kill en solo contre un sous-marin japonais. Le PC-565 et le PC-624 ont attaqué et coulé des sous-marins allemands dans l'Atlantique et la Méditerranée, respectivement, mais aucun n'était aussi spectaculaire que le furieux PC-487 rencontré avec le I-9.

Après avoir terminé les réparations de combat, le PC-487 est retourné dans les eaux de l'Alaska le 11 septembre et a repris les missions de patrouille et d'escorte hors de Dutch Harbor. Le 27 novembre elle a navigué dans le convoi 2Or les îles hawaïennes où pendant le reste de la guerre elle a effectué le devoir semblable de Pearl Harbor. Suite à la capitulation japonaise, elle est restée dans les eaux hawaïennes jusqu'à ce qu'elle navigue pour la côte ouest le 20 avril 1946. Elle a atteint San Pedro, Californie, le 28 ; de là, le 3 mai elle est partie pour la côte est comme escorte pour LSM-281. Elle a atteint Charleston, S.C., le 22 mai et est restée là jusqu'au 6 août quand elle a fumé à Norfolk.

Le PC-487 a été désarmé à Portsmouth, en Virginie, le 24 janvier 1947 et est entré dans l'Atlantic Fteserve Fleet. Whlle amarré à Norfolk, il a été nommé Larchmont le 15 février 1956. Son nom a été rayé de la liste de la Marine le 1er juillet 1960.

Le PC-487 a reçu une étoile de bataille pour son service pendant la Seconde Guerre mondiale.


Larchmont, New York

Larchmont / l ɑːr tʃ m ɒ n t / est un village aisé situé dans la ville de Mamaroneck dans le comté de Westchester, New York, à environ 29 km au nord-est de Midtown Manhattan. La population du village était de 5 864 habitants au recensement de 2010. [3] En février 2019, Bloomberg a classé Larchmont au 15e rang des plus riches des États-Unis et au troisième rang à New York. [4]


Fraude immobilière

En Californie, la fraude immobilière et d'autres « crimes en col blanc » sont souvent passibles de lourdes peines et de longues peines d'emprisonnement/de prison, et toute personne accusée de toute forme de fraude immobilière ne devrait pas perdre de temps à obtenir les services des meilleurs avocats de la défense ayant une expérience approfondie de la ce domaine de pratique.

Chez Los Angeles Criminal Attorney, nous avons une vaste expertise qui couvre les nombreux types spécifiques de fraude immobilière décrits dans le Code pénal et le Code civil de Californie. Nous avons également une vaste expérience de première main avec ces types de cas et une connaissance approfondie du fonctionnement interne du système judiciaire local de Los Angeles.

Ci-dessous, nous présentons les bases de la fraude immobilière en Californie, pour aider à dissiper toute confusion et pour vous donner une idée de ce à quoi vous attendre à l'avenir :

Qu'est-ce que la « fraude immobilière ? »

L'article 487 du Code pénal californien, la loi traitant du grand vol, s'applique également à de nombreuses formes de fraude immobilière (puisque l'immobilier est presque toujours évalué à plus de 950 $). Cependant, les actes falsifiés sont couverts par l'article 115 du PC, la fraude par saisie dans l'article 2945.4 du Code civil et l'écrémage de loyer par l'article 890 du Code civil. En plus de ceux-ci, il existe également de nombreux autres types de fraude immobilière, notamment la fraude aux personnes âgées, la fraude antitrust , certaines formes de "house flipping", et plus encore.

En général, on peut dire que « fraude immobilière » est un terme fourre-tout pour tout type de fraude criminelle ou d'inconduite relative aux transactions immobilières.

Types de fraude immobilière

Bien que l'éventail complet des types de fraude immobilière soit trop nombreux pour être nommé, et encore moins détaillé, nous énumérons ci-dessous les types de fraude immobilière les plus courants qui se produisent en Californie :

    Fraude hypothécaire : Cela inclut des choses comme l'écrémage des capitaux propres et la souscription d'hypothèques avec une identité volée. Cela peut être fait à des fins lucratives ou pour obtenir illégalement un logement en déformant votre revenu auprès des prêteurs.

Punitions possibles

Les personnes accusées de fraude immobilière en Californie peuvent être confrontées à un crime ou à un délit, selon les détails de l'affaire et les antécédents criminels de l'accusé.

Lorsqu'elle est déposée au titre d'un délit, la fraude immobilière est passible de :

Lorsqu'elles sont déposées en tant que crime, les sanctions comprennent :

Mais pour les condamnations pour crime où le montant prélevé par fraude dépassait 65 000 $, les peines de prison varient de 1 à 5 ans.

Et, dans tous les cas, une restitution complète doit être faite aux victimes de la fraude.

Éléments du crime

Pour vous condamner pour des accusations de fraude immobilière, considérée comme une forme de « vol sous faux prétextes », la poursuite doit démontrer les éléments suivants du crime hors de tout doute raisonnable :

    Vous avez donné des informations fausses ou trompeuses à un autre, souvent le propriétaire, concernant un bien immobilier.

Stratégies de défense

Certaines des stratégies de défense les plus courantes que nous employons contre l'accusation de fraude immobilière au Los Angeles Criminal Attorney sont les suivantes :

    Absence d'intention frauduleuse. Vous n'avez pas réalisé que les informations que vous avez fournies étaient fausses/trompeuses et n'avaient pas l'intention de tromper ou de frauder.

Contactez-nous aujourd'hui pour obtenir de l'aide

Chez Los Angeles Criminal Attorney, nous sommes prêts à vous aider à lutter contre toutes sortes d'accusations de fraude immobilière. Nous avons une longue expérience dans l'obtention du meilleur résultat possible, même dans les cas les plus difficiles.

Pour en savoir plus ou pour une consultation juridique gratuite, appelez-nous à tout moment 24/7 au 424-333-0943.


Histoire du Village de Larchmont

Les premiers colons connus étaient les Indiens Siwanoy, une tribu algonquine. Ils récoltaient les riches marais pour les palourdes et chassaient à l'intérieur des terres pour l'ours, le cerf, le raton laveur et le rat musqué.

En 1614, un capitaine de vaisseau hollandais découvrit Long Island Sound après avoir traversé Hell’s Gate. Il a rapporté avoir vu des feux de camp dans ce qui est maintenant connu sous le nom de Larchmont Manor Park. La population indigène n'a pas tardé à s'installer dans la région, une fois que les Britanniques et les Néerlandais ont commencé à acheter la terre. En 1720, il ne restait plus qu'une poignée de Siwanoy dans ce qui est aujourd'hui Larchmont.

Le siècle suivant a vu une augmentation constante de la population, les premiers réfugiés quakers de la Nouvelle-Angleterre, puis les riches New-Yorkais ont établi des domaines dans la région. À la fin du XIXe siècle, Larchmont était connu comme un terrain de jeu d'été pour l'élite new-yorkaise. La plupart des grands cottages victoriens de cette époque survivent à Larchmont Manor.

Les résidents estivaux ont choisi de s'incorporer en tant que municipalité en 1891. Aujourd'hui, Larchmont est un village d'un mile carré dans la ville de Mamaroneck, desservi par la ligne New Haven du Metro-North Railroad et plusieurs grandes autoroutes.

Qui a mis les mélèzes à Larchmont ? Et qu'est-ce qu'un mélèze, de toute façon ?

Pour plus d'histoire du village de Larchmont, visitez le site Web de la Société historique de Larchmont.


L'ambiance

Larchmont est un endroit où les gens font un effort pour connaître leurs voisins et vivre localement, comme l'a rappelé Billy Roosen pendant la pandémie.

M. Roosen, 47 ans, qui travaille dans la finance, vit à Larchmont avec sa femme, Axelle Roosen, 48 ans, et leurs deux enfants depuis neuf ans. Alors que la pandémie faisait rage, il a commencé à faire du pain et des pâtisseries. « Après que des amis du quartier aient essayé ce que je faisais, ils m'ont encouragé à m'installer moi-même », a déclaré M. Roosen, qui a ouvert une boulangerie appelée Grain Works Bread à son domicile en octobre.

"Je ne m'attendais pas à ce que ce soit un tel succès", a-t-il déclaré. « La communauté soutient vraiment les petites entreprises et les start-ups. »


Mystère de l'autopompe volée !

Tout a commencé par un récent appel aux archives de la Société historique de la Division des véhicules à moteur. Un enquêteur principal avait besoin d'inspecter le moteur 1 ! Quelqu'un dans le New Jersey tentait d'enregistrer une pompe America LaFrance avec le même numéro d'identification de véhicule (VIN). Engine One a-t-il été volé ? Engine One a-t-il été victime d'une usurpation d'identité ? LHS allait-il recevoir une demande de rançon ?

Une vérification rapide a révélé que Engine One était prêt pour le service, aucune pièce manquante ou cassée, dans la grange historique de la compagnie d'incendie.

L'enquêteur du DMV était déterminé à résoudre ce mystère inhabituel.

L'Historical Fire Company s'est mise au travail comme elle le ferait en cas d'urgence. Nous avons produit la commande de 1922 pour le moteur, les dossiers d'assemblage en usine, les dossiers d'achat d'origine de Larchmont et une chaîne de propriété complète des dossiers de garde, y compris le titre de l'État de Washington contenant le numéro VIN qui a été utilisé pour transférer le moteur lorsqu'il a été apporté. retour à Larchmont depuis la côte ouest.

Alors que l'enquêteur était convaincu que LHS possédait le véhicule que nous avions et qu'il s'agissait de l'autopompe Larchmont originale de 1922, pourquoi une autre autopompe LaFrance américaine des années 1920 avait-elle le même numéro VIN ? Peut-être s'agissait-il d'une erreur d'usine - comme des erreurs sur les timbres et les pièces de monnaie - qui ajoute toujours une énorme valeur de collection aux objets impliqués ? Engine One était-il un clone ? Avait-il un frère jumeau perdu depuis longtemps ? S'il y avait une erreur incroyable, LHS et la Historical Fire Company pourraient soudainement être fabuleusement riches !


1844 - 1894 Editeur
Embarcations
Classe Origine Tipo Nombre Service Pas aussi Imagen
Vapeur de Guerra Vapeur de ruedas - Madera Général Monagas [ 1 ] ​ 1844 Construido por Robert Duncan en Greenock, Escocia en 1838, como carguero para el comercio de Trinidad con Venezuela, registrado en 1840 en Barbados, a partir de 1844 pasa a la Armada de Venezuela.
Vapeur de Guerra Vapor de tres mástiles - Hierro Libertador (I), ex Augusta 1848-1850 Vapor americano augusta construido en 1844, adquirido por el gobierno en octubre de 1848 durante la Guerra civil venezolana de 1848-1849, armado y renombrado "Libertador" por su comandante Renato Beluche, se unió al escuadrón Liberal que bloqueaba a los conservadores en la Isla de San Carlos, el 1 de enero de 1849 capturó el vapor conservador "General Jackson", cuando huía por el Río Escalante.
Vapeur de Guerra Vapeur de ruedas Général Jackson 1848-1850 Comprado por los conservadores durante la Guerra civil venezolana de 1848-1849, burló el bloqueo Liberal y cruzó la barra de Maracaibo, el 23 de diciembre de 1848 abandonó la Isla de San Carlos con 400 hombres del ejército conservador, navegaba por el Río Escalante hacia el Río Zulia cuando fue capturado por los libérales.
?? Vapeur de Guerra Triton, ex USS Scourge 1848-1850 Comprado por los conservadores durante la Guerra civil venezolana de 1848-1849, navegando de Aruba a Maracaibo, se quedó sin combustible y fue capturado por los Liberales, renombrado "Tritón" a fines de 1848. Sirvió en la armada venezolana hasta el 23-4 -1850, cuando fue dado de baja y vendido.
?? ?? Vapeur de Guerra Libertador (II) 1850-1855
?? Vapeur de Guerra Venezuela (I), ex William Foulks 1860-1865 Bateau à vapeur de 293 toneladas de casco de madera, construit en 1859 por Lawrence & Foulks, Nueva York, pour la navigation Dallett & Bliss que operaba en Venezuela, vendido en 1860 al gobierno y renombrado Venezuela [ 2 ] ​
?? ?? Vapeur de Guerra Orénoque 1859-1864
?? ?? Vapeur de Guerra Maparari 7 septembre 1863 - 1877 Probablemente ex Venezuela (I), ex William Foulks
?? ?? Vapeur de Guerra Pururèche 1864-1870 ex Toro
"coureur de blocus" Transporte de tropas Armado Bolivar, ex Hércule 1866-1873 Originalmente ordenado por la Armada de los Estados Confederados a J & W Dudgeon en Inglaterra, para la Evasión del bloqueo naval durante la Guerra de Secesión quedando inconcluso al finalizar esta guerra, en 1866 es adquirido por el cónsul de Venezuela en Londres y se completa su construcción como transporte de tropas armado. El buque llegó a La Guaira el 13 de octubre, conduit par le capitaine Juan Fock con una tripulación inglesa.

Una comisión venezolana examinó el buque el 20 octubre encontrándolo en excelentes condiciones. Como la tripulación era inglesa, se les propuso la nacionalización o exonerarlos del servicio pagándoles el tiempo de servicio, por lo que enviaron una cuenta que el Gobierno consideró exorbitante.

La noche del 30 de octubre el Capitán Fock alegando la falta de pago, echó la tripulación venezolana a tierra y se fugó con el buque rumbo a Trinidad.

El Gobierno dispuso que en el vapor de guerra Maparari saliese una comisión compuesta del General Bruzual y Guillermo Iribarren con el objeto de reclamar la entrega del vapor, el 9 de noviembre el Capitán Fock envió una nota al Gobierno disculpán fuga de la y rebelión y buque volvió a formar dans la Armada Nacional.


Spis treści

W momencie wejścia do służby I-168 był najszybszym okrętem podwodnym na świecie [1] . Wprawdzie późniejsze typy japońskich okrętów były jeszcze szybsze, jednak 23 węzły maksymalnej prędkości na powierzchni wciąż pozostawało bardzo dużą prędkością. Prędkość podwodna zaś wynosząca 8,25 węzła nie odbiegała zasadniczo od standardu tego okresu. I-68 przy prędkości 10 węzłów na powierzchni dysponował zasięgiem 14 tys. mil morskich. Okręt ten wykazywał się przy tym dużą autonomicznością wynoszącą 45 dni [2] . Dwukadłubowa struktura kadłuba o długości 105 metrów umożliwiała mu bezpieczne schodzenie na głębokość konstrukcyjną wynoszącą 75 metrów [2] . Wyporność nawodna okrętu wynosiła 1400 tonnes, w zanurzeniu zaś 2440 tonnes [2] . W skład uzbrojenia jednostki wchodziło działo kalibru 100 mm L/65 oraz 14 torped typu 92 lub 95, wystrzeliwanych z czterech wyrzutni 533 mm na dziobie i dwóch tego samego kalibru na rufie [1] . Standardowa załoga składała się z 68 osób.

Budowę okrętu rozpoczęto 18 czerwca 1931 roku, zwodowano go zaś dwa lata później – 26 czerwca 1933 roku w stoczni w Kure. I-68 został przyjęty do służby w marynarce imperium japońskiego 31 lipca 1934 roku, pod dowództwem chūsa (komandor) Nobumichi Tsuruoka [3] . 25 lipca 1941 roku nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy okrętu, którym został shōsa (kmdr por.) Otoji Nakamura. Nowy dowódca wprowadził jednostkę w okres przygotowań do operacji Z, związanej z planowanym atakiem na Pearl Harbor. 11 listopada 1941 roku wiceadmirał Mitsumi Shimizu na pokładzie swojego okrętu flagowego – krążownika lekkiego „Katori” – wprowadził swoich dowódców okrętów 6 Floty w zarys planów ataku na Hawaje. Jeszcze tego samego dnia I-68 opuścił port udając się do bazy w Kwajalein na Pacyfiku [3] .

23 listopada I-68 wyszedł z Kwajalein na swój pierwszy patrouille wojenny w okolice Hawajów, gdzie 2 grudnia odebrał zakodowaną wiadomość « Wspiąć się na górę Niitaka » [a] , informujziannemycania epodowaną wiadomość « Wspiąć się na górę Niitaka » [a] , informujziannemycania epojnócz [3] . Pięć dni później 3 Dywizjon Okrętów Podwodnych 6 Floty, w którego skład wchodził I-68, rozmieszczony był na południe od Oʻahu, w celu przechwycenia wszystkich okróucie b. Pearl Harbor, I-68 miał przydzielony sektor od 25 do 50 mil na południowy zachód od wyspy. 8 grrudnia okręt otrzymał rozkaz udania się wraz z I-69 do wyjścia z bazy Pearl Harbor, w celu podjęcia załóg miniaturowych okrętów podwodnych. Gdy jednak adna z nich nie przybyła na umówione miejsce spotkania, okręty powróciły do ​​swoich sektorów [3] .

13 grrudnia okręt został wykryty przez amerykańskie okręty nawodne i w ciągu kilku następnych dni poddany serii 21 osobnych ataków głębinowych. Ostatni z nich zniszczył wiele ogniw baterii i wywołał poważne przecieki rufowych wyrzutni torpedowych. W konsekwencji 17 grrudnia shōsa Nakamura zmuszony został do przerwania patrouilleu i udania się w drogę powrotną do Kwajalein, dokąd przybył 11 dni później [3] . Uszkodzenia okazały się zbyt poważne, aby mogły zostać naprawione na miejscu, toteż ostatniego dnia roku jednostka wyruszyła w celu przeprowadzenia remontu do Kure, gdzie udało się 9 jej dotrze. 17 stycznia Nakamura stawił się na pokładzie pancernika "Yamato", gdzie, w obecności m.in. admirała Isoroku Yamamoto i jego sztabu, zdał relację z patrouilleu, przedstawiając też przebieg amerykańskiego polowania na jego okręt. 31 stycznia nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy I-68, które objął shōsa Yahachi Tanabe – były dowódca I-59 [3] .

20 mai 1942 roku, w ramach szerszych zmian organizacyjnych w japońskiej flocie podwodnej, oznaczenie I-68 zostało zmienione na I-168 [3] .

Bitwa pod Midway Edytuj

Po ataku na Pearl Harbor Cesarstwo Japonii prowadziło kolejne działania wojenne przeciw Stanom Zjednoczonym. Jednak wkrótce po zwycięstwie na Hawajach straciło kontrolę nad przebiegiem wydarzeń. Marynarka japońska, nieświadoma wycieku tajnych informacji o japońskich zamiarach, poniosła dotkliwą i odwracającą całą sytuację wojenną na Pacyfiku porażkę w bitwie lotniskowców pod. 4 czerwca po południu – już po zniszczeniu « Akagi », « Kaga » i « Sōryū » – samoloty pokładowe z pozostającego na północy, nieco na uboczu od nich lotniskowca « Hiryū » zaatakozitown usy bomb torpille typu 91 [5] . Lotniskowiec jednak nie zatonął, lecz – holowany w eskorcie sześciu niszczycieli – kierował się na południowy wschód ku Pearl Harbor [5] .

Wsparcie inwazji Edytuj

Tymczasem shōsa Tanabe, którego zadaniem (wraz z innymi okrętami jego 3 Dywizjonu Okrętów Podwodnych Szóstej Floty) parło wspieranie sił inwazyjnych, jeszcze przed bitwówą lottenswnzywancowicway W czasie gdy do Midway zbliżał się trzon japońskiej Kido Butai admirała Nagumo, dowódca I-168 odnotowywał około 90 do 100 startów dziennie z Midway oraz samoloty rozpoznawcze spędznawcze spędzniece całe d ziennie z Midway oraz samoloty rozpoznawcze spędzniece całe d [5] m Jednocześnie do shōsa Tanabe docierały raporty dowódców innych okrętów podwodnych z rejonu tankowania w okolicach French Frigate Shoals – między Midway, a Oʻahu – o aktywności Amerykanów.

Analiza tych informacji nasunęła Tanabe wniosek, że amerykańskie okręty podwodne odkryły japoński zespół uderzeniowy i zespoły okrętów admirałów Nagumo oraz Isoroku Yamamoto zostaną [5] Tanabe przekazał drogą radiową swoje spostrzeżenia do Tokio, jednak informacje, które powinny wywołać alarm w kręgach japońskiego wywiadu, przeszły bez echa. Mimo ostrzeżenia z I-168 zespół uderzeniowy Kido Butai adm. Nagumo, zespół inwazyjny adm. Nobutake Kondō oraz zespół ubezpieczający adm. Yamamoto nieświadome niebezpieczeństwa nadal zmierzały w kierunku Midway. Było to skutkiem prawdopodobnie podziałów w japońskim dowództwie oraz sferach wywiadu, częściowo zaś być może wywoływaną kolejnymi zwycięstwami pychą i pewnością siebie zaś być może wywoływaną kolejnymi zwycięstwami pychą i pewnością siebie [5] w japoz. Z całą pewnością natomiast, niewykorzystanie przez japońskie dowództwo informacji od Tanabe stanowiło porażkę wywiadu, i wywarło nie mniejszy wpływ na przebieg bitwy, niż ustalenie na przeówez erykadu, i wywarło nie mniejszy wpływ na przebieg bitwy, niż ustalenie na przeócz ameryski

Natychmiastowym skutkiem utraty japońskich lotniskowców było odwołanie przez Yamamoto desantu na Midway. Zanim jednak najwyższy dowódca japońskiej floty odwołał operację, I-168 oraz cztery krążowniki otrzymały rozkaz podpłynięcia pod wyspę i ostrzelania amerykańskich instalacji .tamże [6] I-168 wyposażony był w działo kalibru jedynie 100 mm, nie posiadał też precyzyjnego dalmierza, toteż nie był jakkolwiek przystosowany do tego rodzaju działań [6] . Gdy o godzinie 01:30 Tanabe wystrzelił swój pierwszy pocisk, natychmiast odpowiedziały mu ogniem nabrzeżne baterie artyleryjskie wsparte reflektorami, zmuszając japoński okręt do zanurzenia [6] . Co gorsza, okręt podwodny został wkrótce wykryty i ścigany był przez amerykańskie niszczyciele.

Atak na "Yorktown" Edytuj

6 czerwca łódź latająca zaobserwowała, że ​​uszkodzony przez Samoloty « Hiryu » amerykański « Yorktown » został opuszczony, toteż znajdujący się w pobliżu I-168 otrzymał Pilny rozkaz zatopienia lotniskowca, który w tym czasie znajdował się 150 mil na Północny Wschód od Midway [4] . Tanabe zarządził wszelkie przygotowania do przeprowadzania ataku i, z niemal maksymalną prędkością 21 węzłów, ruszył w kierunku wskazanej pozycji amerykańskiego okrętu. Nad ranem wachtowi obserwatorzy na mostku dostrzegli dużą ciemną masę na wschodzie, którą zidentyfikowali jako lotniskowiec w otoczeniu pięciu lub sześciu niszczycieli [4] .

O godzinie 4:10 rano, dwa dni po głównej bitwie lotniskowców pod Midway, Tanabe upewnił się, że w odległości 12 mil ma przed sobą uszkodzony podczas bitwy USS "Yorktown" wraz z pierkorcienty [7]es. Dopiero jednak około 05:30 po wschodzie słońca Tanabe mógł wyraźnie zobaczyć w odległości 11 mil maszty wrogich jednostek. Niszczyciele zbliżały się do lotniskowca w celu dowiezienia z powrotem na "Yorktowna" części jego własnej załogi, która miała przygotować go do holowania do Pearl Harbor. I-168 wciąż zbliżał się na powierzchni, do momentu kiedy Tanabe ocenił, e jego okręt może zostać spostrzeżony. Wydał wówczas rozkaz zanurzenia i rozpoczął powolne podchodzenie do celu. Obserwując sytuację taktyczną przez peryskop, Tanabe ocenił, e aby być pewnym strzału, musi przeniknąć przez pierścień eskorty na odległość nie większą niż 1500 metrów). Stanowiło à wyzwanie, które zajęło mu 6,5 godziny przy słyszalnych co jakiś czas impulsach sonarów niszczycieli [7] [6] . Tym niemniej przed południem okręt podwodny przepłynął pod okrętami eskorty, a wiązki akustyczne wrogich okrętów niespodziewanie przestały być słyszalne, prawdopodobznie gradient[6] od.

Tanabe zanurzył okręt głębiej, chcąc na większej głębokości podejść na pozycję oddaloną o 1500 jardów do celu, kiedy jednak ponownie wynurzył się na głębokość peryskopową stwierdziokt jardów do celu, kiedy jednak ponownie wynurzył się na głębokość peryskopową stwierdziokt Zmienił więc kurs na skos na sterburtę w celu oddalenia się od lotniskowca, po czym wykonał zwrot ponownie w kierunku amerykańskiego okrętu, aby dokonać ostatnich obserwacji [6] .

I-168 znalazł się w końcu w odległości 1300 metrów od lewej burty lotniskowca, który stojący przy nim niszczyciel USS « Hammann » (DD-412) zaopatrywał w niezamitrywidną do walkiązcy wciczn [7] O godzinie 13:31 Yahachi Tanabe rozkazał wystrzelić dwie salwy po dwie torpedy każda [b] . Dowódca celował w punkt w połowie długości okrętu poniżej pancerza burtowego, z odchyleniem kolejnych torped wynoszącym tylko 2° – w celu maksymalnej koncentracji uderzenia [6] . Pierwszy został trafiony niszczyciel. Torpeda, której głębokość biegu ustawiona byla na PrzejScie pod okrętem eskorty, płynęła ZBYT płytko i uderzyła w « Hammanna », który natychmiast Zlámal się na pol [6], dwie kolejne torpedy trafiły lotniskowiec jak zaplanowano poniżej mostka, Czwarta natomiast zdefektowała i przeszła za rufa . Dwie torpedy 95 (możliwe też, e były to torpedy typu 92), trafiły dokładnie po przeciwległej stronie miejsca, w które wcześniej trafiły torpedy 91 samolotów "Hiryū", doszczóątnie pozziekr[6]

Kontratak Edytuj

Tanabe zaplanował przed atakiem zachowanie po jego zakończeniu. Zamierzał schować się przed spodziewanym kontratakiem niszczycieli głębiej, wprost pod lotniskowcem. W chwili ataku znajdował się jednak 1200 jardów (1100 metrów) od okrętu lotniczego, tymczasem amerykańskie niszczyciele, śledząc wstecznie wyraźnie widoczny lad lad torped I, 168kryiem. W międzyczasie "Hammann" zatonął i dwa niszczyciele zajęte były ratowaniem rozbitków, jednak trzy pozostałe przypuściły zdecydowany kontratak. Nieprzyjacielskie jednostki zrzuciły na japoński okręt podwodny 60 bombe głębinowych – wiele z nich wybuchło w tak niewielkiej odległości od I-168, e eksplozje unosiły [4] okręci od I-168 Trwający około 6 godzin atak całkowicie wyłączył zasilanie elektryczne okrętu podwodnego, spowodował przecieki wewnętrznych wrót wyrzutni torpedowej numer 1 oraz pękialeercznia wrót wyrzutni torpedowej numer 1 oraz pękialeerczcia wgnizulatory. Z powodu braku zasilania nie działały pompy, a zalewany wodą okręt tonął dziobem, wkrótce też osiągnął głębokość swojego zanurzenia testowego wynoszącego 75 metrów i kontynuował 20 Próbując wypchnąć wodę z przeciążonego dziobu, załoga zużyła zapas sprężonego powietrza. W celu wyrównania przegłębienia zaczęła przenosić z dziobu na rufę worki z ryżem, podczas gdy elektrycy w całkowitych ciemnościach usiłowali izolować zniszczone baterie. Z powodu znacznego ujemnego trymu, pracujący elektrycy musieli być podtrzymywani przez innych członków załogi, aby mogli pracować pod kątem. Zakres uszkodzeń baterii był znacznie większy niż przewidywały dotychczasowe treningi w tym zakresie [4] . Gdy po około dwóch godzinach baterie zostały zaizolowane, a spięcia elektryczne usunięte, załodze udało się uruchomić nieuszkodzone silniki elektryczne [6] [4] .

Usunięcie najpoważniejszych awarii układu elektrycznego powiodło się, jednak załoga wciąż nie mogła uruchomić pompe, gdyż wywołałoby à znaczny hałas. Tymczasem wnętrze okrętu wypełnione było oparami chloru, sprawna część akumulatorów mieściła niewielką już ilość energii, a na powierzchni wciąż słyszane były niszczyciele. Dowódcy I-168 nie pozostało inne wyjście niż wynurzenie i walka na powierzchni [4] [6] . Okręt wynurzył się o godzinie 16:45, w odległości 5 mil od niszczycieli. Amerykańskie okręty omyłkowo wzięły go początkowo za jeszcze jedną amerykańską jednostkę płynącą na pomoc polującym. Zanim ich dowódcy uświadomili sobie swoją omyłkę, upłynęło kilka bezcennych dla okrętu podwodnego minut, w trakcie których mógł nieco przewietrzyć wnętrze i zaczerpzów powiet W międzyczasie niszczyciele zmniejszyły dystans do 2,5 mili, ostrzeliwując I-168. Shōsa wydał rozkaz postawienia zasłony dymnej, aby utrudnić amerykańskim artylerzystom celowanie. Pociski padały jednak coraz bliżej okrętu, toteż dowódca wydał rozkaz zanurzenia, po czym, w celu zmylenia ścigających, zmienił kurs na przeciwny do kursu niszczycieli. Tanabe liczył na to, że duża prędkość okrętów zakłóci odbiór przez ich sonary. Fortel ten udał się w pełni – I-168 nie został usłyszany, a na okrętach nawodnych przyjęto, że japońska jednostka zatonęła na skutek uszkodzeń odniesionych przy poprzednich atakach [6] [c] Między godziną 20:00 à 20:45 I-168 wynurzył się ponownie i, biorąc kurs na zachód, udał się do Japonii.

Poziom wody w kadłubie trafionego przez I-168 USS "Yorktown" vicié wzrastał, łamiąc kolejne grodzie i zalewając coraz à większe połacie okrętu. Grupy żołnierzy usiłujące uratować okręt musiały w końcu przerwać pracę i po raz drugi opuścić go. Nous wczesnych godzinach następnego dnia okręt przewrócił się do góry dnem, ukazując oczom świadków, zanim ostatecznie zatonął, obraz zniszczeń dokonanych przez japońskie .torpedy [6]

Po powrocie do kraju shōsa Yahachi Tanabe został uznany za bohatera narodowego i – dzięki zatopieniu wielkiego amerykańskiego lotniskowca – pierwszego japońskiego asa wojny podwodnej [6] . Było to w pełni zrozumiałe – zatapiając wielki lotniskowiec, dowódca I-168 odniósł bowiem największe dotąd zwycięstwo jakiegokolwiek okrętu podwodnego w wojnie na Pacyfiku [8] . Krótko potem Yahachi Tanabe został awansowany na stopień chūsa i objął dowództwo całkowicie nowego okrętu I-176 [7] .

Operacje zaopatrzeniowe Edytuj

Od czerwca do końca sierpnia 1942 roku okręt przechodził remont mający usunąć odniesione uszkodzenia bojowe. W sierpniu jednak rozpoczęła się amerykańska inwazja na Guadalcanal i, wkrótce po zakończeniu remontu, I-168 został skierowany do działań zaopatrzeniowych wojsk japońskich na Guadalcanal, a następnie na innych wyspach. W międzyczasie kilkakrotnie zmienił się dowódca okrętu, sam okręt zaś 15 marca 1943 roku został bezskutecznie zaatakowany torpedami przez stary amerykański okręt typu S-1 S-20 (SS-125) [3] . Od 15 października 1942 roku dowodził nim już shōsa Sakae Nakajima [3] .

USS „Scamp” Edytuj

Dowodzony przez Waltera Eberta USS „Scamp” (SS-277) nie odniósł dotąd wielu sukcesów. Trapiony powszechnymi w tym czasie w amerykańskiej flocie podwodnej problemami z torpedami [d] , zatopił dotąd zaledwie jeden wartościowy cel, tender wodnosamolotów „Kamikawa Maru” o wyporności 6800 ton [9] . Gdy „Scamp” wychodził z Brisbane na swój trzeci patrol, dowódca otrzymał rozkaz przechwycenia japońskiego okrętu podwodnego zaangażowanego w zaopatrywanie japońskich żołnierzy piechoty. Tymczasem 27 lipca 1943 roku I-168, który dwa dni wcześniej wyszedł z Truk, w drodze do Rabaulu nadał rutynowy raport do dowództwa, który okazał się jego ostatnim komunikatem [3] .

O zmierzchu tego samego dnia I-168 dostrzegł amerykański okręt podwodny idący na powierzchni w cieśninie Steffen. Dowódca okrętu odpalił w jego kierunku pojedynczą torpedę, jednak obserwator na mostku „Scampa” w porę zauważył jej ślad [3] . Okręt wykonał alarmowe zanurzenie do głębokości 220 stóp (67 metrów), w celu umożliwienia zbliżającej się torpedzie przejścia nad SS-277 [9] . Jego dowódca, Walter Ebert, polecił następnie wyjść na głębokość peryskopową, gdzie natychmiast odnalazł wciąż idący na powierzchni I-168. Błąd taktyczny japońskiego dowódcy umożliwił Amerykanom przeprowadzenie kontrataku. O godzinie 18:12 Ebert wystrzelił w kierunku japońskiego okrętu salwę czterech torped, z których kilka dosięgło celu, wywołując natychmiastową eksplozję japońskiej jednostki i śmierć całej załogi na pozycji 2°50′S 149°01′E / -2,833333 149,016667 60 mil od Nowego Hanoweru [3] [9] [e] .


Boards & Committees

We are pleased to post our LUMC Strategic Plan. For clarifications or if you have any questions, please contact Gary Chiaverotti or Fred Dobbs (co-chairs of the Strategic Plan committee).

Fiduciaires

United Methodist Church trustees are Christian stewards of the property God has entrusted to the congregation.

Larchmont Foundation

The mission of the Larchmont United Methodist Church Foundation is to financially support and enhance the Christian ministries of Larchmont United Methodist Church.

Committee on Finance

2021 Reports to the Administrative Council March

Click the question to reveal the answer.

The United Methodist church is a unique and richly diverse denomination. Churches within the United Methodist denomination range from large metropolitan congregations to small country churches. Our worship styles vary from “high church” or traditional formats to free flowing contemporary services and our theological emphases range from conservative to liberal, and every shade in between. In short, we are the most ethnically and socially diverse as well as the most evenly distributed denomination in America. Whatever your needs and interests, there is a United Methodist Congregation for you. We are all members of God’s family. We are brothers and sisters who love the same God, proclaim Jesus Christ as our Lord and Savior and believe in the Holy Spirit.

Christians, since the time of Jesus, have believed in one God who came to this world in the divine/human form of Jesus Christ so that all humanity could receive salvation from sin, and remains active and present in our lives as the Holy Spirit.

No, all are welcome to worship with us. Anyone who desires a closer relationship with Jesus Christ is invited to take Communion in our church. We do our best to make all who enter our church feel welcomed and invited just as God has welcomed and invited us to be part of the Body of Christ.

Although we think of ourselves as part of Christ’s universal church, we have some distinct ideas of God’s grace. God’s grace, the undeserved loving action of God in our lives, is understood in three forms:

•Prevenient Grace is the grace of God that precedes salvation, meaning that God seeks to be in relationship with us even before we acknowledge God.

•Justifying Grace is the way God reaches out to us with accepting and pardoning love, especially through baptism. With the guidance of the Holy Spirit and the prompting of grace, we can receive forgiveness for our sins and be made right with God through faith.

•Sanctifying Grace is the continued work of God’s grace in our lives even after we are justified. By the Holy Spirit’s power, we are able to increase our knowledge and love of God and each other.

Methodists are also known for our strong emphasis on unity between our beliefs and our lives. We strive to serve God personally through our spirituality, and publicly through our mission work. Faith and good works go hand and hand for Methodists.

We believe in the Apostles’ and Nicene Creeds, but there is no “Methodist” creed. United Methodists do have three General Rules:

    1. “By doing no harm, by avoiding evil of every kind…”
    2. “By doing good of every possible sort…”
    3. “By attending upon all the ordinances of God.”

Methodists are called upon to avoid doing harm, accomplish all the good they can, and show their desire for salvation through the following:

    • The public worship of God
    • Ministry of the Word, read or spoken
    • The Lord’s Supper/Communion
    • Family and private prayer
    • Studying the Scriptures
    • Jeûne

    The United Methodist Church is descended from the Church of England (Anglicanism). The Church of England formed when King Henry VIII broke away from the Roman Catholic Church in the 1500s, starting a new Protestant church.

    One of the founders of Methodism, John Wesley, was an Anglican priest. Wesley never intended for the Methodist Movement to start a new church. In fact, John Wesley never became Methodist he died an Anglican. Methodism began as a movement within the Church of England that emphasized holiness in Christians’ personal lives. John Wesley, his brother, Charles Wesley, and others at Oxford University were the first “Methodists.”

    The Methodist Church was born when the American colonies declared their independence from England in 1776. John Wesley felt compelled to ordain the first Methodist Bishops so that Americans would be able to be baptized and receive communion since they were no longer connected to the Church of England. Since that time, the United Methodist Church was formed when the Methodist Church joined together with the Evangelical United Brethren Church in 1968.

    In the Christian church a “sacrament” is a certain rite instituted by Jesus Christ and regarded as a visible sign of inward grace.

    The United Methodist Church celebrates two sacraments:

    Holy Baptism is the sacrament of initiation that joins us with the church and with Christians everywhere. It’s a symbol of new life and a promise of God’s saving love and a sign of God’s forgiveness for our sins. Water is the special symbol of baptism. Any Christian baptism is recognized by the United Methodist Church.

    Holy Communion or the Lord’s Supper is a holy meal of bread and wine (juice) that symbolizes the body and blood of Jesus Christ. By sharing this meal, United Methodists give thanks for Jesus’ sacrifice for our sins. The Lord’s Supper recalls the life, death and resurrection of Jesus and celebrates the unity of all the members of God’s family. Every United Methodist should receive Communion when given the opportunity. People from other denominations are welcome to receive Communion within a United Methodist church. Children may receive Communion in a United Methodist church.


    Church History & Architecture

    The history of St. Augustine’s Parish goes back over 100 years . Since it is so extensive we have prepared a brief chronological review. The information for this chronology is from the book Saint Augustine’s Parish, A Centennial History (1892-1992) and is based on the articles written by Mary E. McGahan and Joseph G.E. Hopkins. For more information and pictures, please read this interesting and informative book.

    Michael Augustine Corrigan, Archbishop of New York, establishes the parish of Saint Augustine, Larchmont, New York to serve the growing community and the mostly Catholic servants working in Larchmont.

    First Mass in the new St. Augustine’s church on the northeast corner of Beach Avenue and Linden Ave. Over $5,000 of the contributions for the church was raised from non-Catholics in the community. see photo Original Church – click to enlarge

    Father Edmund Power appointed pastor

    Father Patrick Morris named pastor

    John Cardinal Farley, Archbishop of New York, dedicated St. Augustine’s first parochial school. The granite school building located at approximately the same site of the current school auditorium contained four classrooms on the second floor and a school hall on the first floor. The school was staffed by the Sisters of St.Dominic of Newburgh.

    Women’s Suffrage Rally held in St. Augustine’s School Hall.

    Ladies Guild of St. Augustine’s Parish (predecessor to the current Ladies Auxiliary) active in parish support.

    Father James Brady appointed pastor see photo Msgr.

    St Augustine’s expanding congregation was too large for the Beach Avenue church which could only seat 250 people. The school was expanded to permit Masses to be said there until a new church could be built. St Augustine’s parishioner base was approaching 700.
    Show performances were held at St John’s Parish House for the benefit of St. Augustine’s parish.

    Beach Ave. church and rectory closed. Masses now celebrated in St. Augustine’s School Hall. A new Rectory was built on Monroe Ave adjacent to the Dominican Academy, a private school which was staffed by the same order of nuns assigned to St Augustine School.

    1925-26

    The Amory Estate which was on Cherry Avenue and extended from Larchmont Avenue to Monroe Avenue was acquired as a site for the new church. The Amory home which is now the current rectory was moved down Cherry Avenue to make room for the church.

    The Amory Estate which was on Cherry Avenue and extended from Larchmont Avenue to Monroe Avenue was acquired as a site for the new church. The Amory home which is now the current rectory was moved down Cherry Avenue to make room for the church.

    After 19 months of construction the new church was dedicated on Sunday Morning May 21, 1928 by Patrick Cardinal Hayes, Archbishop of New York. The Larchmont Times reported “The Prince of the Church was received with all the pomp and splendor befitting the dignity of so high a personage. All Larchmont will share the pride of the congregation of St. Augustine’s in the acquisition of the new church.” see photo Church Interior circa 1928 – click to enlarge

    Father Thomas Deegan D.D. begins his 28 year tenure as pastor see photo Msgr. Deegan – click to enlarge

    In furtherance of his plan to build a new school, Father Deegan acquired from Laura Albee, widow of Edward Albee, the land between the Larchmont Library and the 1912 school.

    Ground-breaking for construction of the current school building which was to be of Gothic architecture conforming with that of the church. Mgr. Deegan’s plans for a girls high school on Larchmont Avenue across from the church were never completed.

    Archbishop (yet to be cardinal) Francis Spellman, Archbishop of New York, dedicates the new school building which was designed to accommodate 520 students see photo St. Augustine’s school building – click to enlarge

    1941-45

    Many parishioners served in the various armed services during World War II – those listed on the Memorial Plaque next to Our Lady’s Altar as having made the ultimate sacrifice are: Charles J. Boyle JR., John E. Brady, Wilbur E. Buckingham, James A Callaghan, Pasquale Carino, Charles E. Dolan, John Ehret, Kenneth Foster, Joseph E. Kane, George W. McElroy JR., Hamilton E. Morris, Fred P. Motz JR., Luke J. Murtha, Frank J. Roma, Vito Sabato, Joseph J. Sganga, Gerard J. Schaefer, Richard J. Shea, Vincent Stouter, Andrew E. Tuck III, George Walker and Anne Kathleen (Kay) Cullen. see photo

    Father Vincent McShane appointed as an assistant priest. Father McShane remained at Saint Augustine’s for 26 years. Larchmont Catholic Library established


    Voir la vidéo: PC 487